Eh, znów poniedziałek ...

... i nie chodzi tylko o to, że znowu do pracy,  że weekend  dopiero co się  zaczął, a już go nie ma, że  poniedziałek to zdecydowanie najdłuższy dzień tygodnia...i że najwięcej samobójstw jest właśnie w poniedziałki i nikt nie pyta dlaczego....

poniedziałek to dobry początek wszystkiego.  i od poniedziałku dieta to już na poważnie i na zawsze, i żadne tłuste tosty mnie już nie złamią, że trening przynajmniej 5 razy w tygodniu, że przynajmniej 1,5 litra wody dziennie, że  nic nie odłożę na potem lub za chwilę, że codziennie zrobię listę wszystkiego, by poukładać w końcu to moje życie...

....i jak tu nie narzekać, skoro niedziela pachnie jeszcze słodkim lenistwem i śliwkowymi drożdżówkami...

eh... znów poniedziałek...

Torebka po przejściach

 

Torebka całkiem nowa,  ale już zmęczona życiem... 

Ogólnie nie lubię jak coś mi się marnuje, zwłaszcza jeśli jest to całkiem przyzwoity kawał materiału. W tym przypadku było to grube punto z mojej debiutanckiej, dzianinowej sukienki uszytej, wooo - hooo, rok temu !!! "Resztówka" od razu ułożyła mi się w okrągłą torbę połączoną z czarną eko-skórką. Niestety, szybko okazało się, że czarna eko-skórka w Lublinie jest towarem szczególnie deficytowym, w przeciwieństwie do eko-skórek różowych, żółtych, żarówiasto - zielonych .... Cierpliwie czekałam więc - bo cierpliwość to cnota i hartuje ducha - aż w końcu pojawi się w mym ulubionym przybytku rozpusty materiałowej. I oto jest!! 

Jak widać na zdjęciach, dzianina owa okazała się dość nietrwałym materiałem torebkowym,  bo po niespełna tygodniu  intensywnego  użytkowania - zaczęła się brzydko mechacić .... No cóż, mimo wszystko, w swej niedoskonałości, cieszy me oko i ducha, bo jak to u każdej babeczki, niezależnie od tego, ile w szafie leży torebek -  i tak zawsze będzie o jedną za mało:).  

A co tam, zaczynam!!!

Chciałam rozpocząć tego bloga od czegoś wielkiego, oryginalnego i niebanalnego... Złapać TĘ właściwą chwilę i dać się ponieść słowom, myślom, pragnieniom...       No i co?? i kolejne miesiące za mną, a moim  ostatnim  "twórczym" podbojom  brak i wielkości i oryginalności, i niebanalności, by wyznaczyć właściwy kierunek tego bloga. Ale co tam, i tak zaczynam!!
Nie widzę zbyt wyraźnie początku, nie wiem  też, w którym właściwie  kierunku TO wszystko się  toczy, ale co tam.... Czasem niewiedza to najlepsza rzecz, jaką życie ma nam do zaoferowania.

Na zakończenie ostrzeżenie: moje blogowanie raczkuje, i sporo wody upłynie zanim będzie zdatny do czytania, więc  zaglądasz tu, Gościu, wyłącznie na własną  odpowiedzialność:)